Czyraczność oraz czyrak mnogi

Czyraki, będące efektem zakażenia mieszków włosowych przez bakterie gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus), nie zawsze przyjmują formę pojedynczych zmian. Odmianą czyraka jest czyraczność oraz karbunkuł, czyli czyrak mnogi.

 

Czyraczność to choroba oznaczająca obecność na skórze pacjenta wielu pojedynczych czyraków jednocześnie. Czyraczność jest bardzo uciążliwą i przykrą chorobą, niestety jest także trudna do wyleczenia. Kamieniem milowym w procesie leczenia czyraczności może być ustalenie jakie czynniki wrodzone lub nabyte powodują, że chory zapada na czyraczność, a następnie próba ich eliminacji lub przynajmniej znacznego ograniczenia.

 

Na czyraczność, tak jak na wiele innych chorób o podłożu dermatologicznym, szczególnie narażone są osoby, których układ odpornościowy nie funkcjonuje w prawidłowy sposób. Może to być efekt chorób autoimmunologicznych, zakażenia wirusem HIV lub wrodzonych niedoborów odporności.

 

– Do grupy zwiększonego ryzyka zachorowania na czyraczność należą osoby chore na AIDS, zarażone wirusem HIV, cierpiący na choroby autoimmunologiczne lub nowotwory. Większe prawdopodobieństwo wystąpienia czyraczności istnieje też u osób chorych na cukrzycę i cierpiących na choroby wątroby lub nerek. Czyraczność jest również prawdopodobna u pacjentów, u których zdiagnozowano atopowe zapalenie skóry. U osób chorych na AZS na skórze rezyduje bowiem większa niż przeciętnie ilość gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus), odpowiedzialnego za zdecydowaną większość zachorowań na czyraki. Dodatkowo skóra chorych na atopowe zapalenie skóry jest podrażniona, bardzo podatna na infekcje i bardzo często obecne są na niej mikrourazy, które stanowią miejsca, przez które wnikać mogą chorobotwórcze patogeny – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

 

Jak leczy się czyraczność?

 

Leczenie czyraczności przebiega dwutorowo. Jednocześnie należy zadbać o wyleczenie istniejących czyraków i o wyeliminowanie przyczyn, które kwalifikują chorego do grupy podwyższonego ryzyka zachorowania.

 

– Czyraczność leczy się miejscowo lub ogólnie. Leczenie miejscowe polega na stosowaniu donosowej maści, zwierającej substancję, która działa bakteriobójczo – dzięki temu eliminowana jest populacja gronkowca złocistego, rezydującego w nozdrzach i odpowiedzialnego za zachorowania. W trakcie leczenia ogólnego pacjentowi podawane są antybiotyki. Ich zadaniem jest eliminacja bakterii, które zainfekowały mieszki włosowe i doprowadziły do rozwoju czyraków, a także zmniejszenie ilości gronkowców, żyjących na skórze chorego. Do skuteczności leczenia przyczynia się zachowanie odpowiedniej higieny – bardzo często pacjentom polecane są specjalne preparaty bakteriobójcze – mydła lub środki syntetyczne, które pomagają uniknąć powtórnego zachorowania – dodaje dr Igor Michajłowski.

 

Sprawdź też:

Promienica – czynniki chorobotwórcze

Promienica jest chorobą o podłożu bakteryjnym. Schorzenie wywołuje Actinomyces (A.) israelii- nitkowata Gram-dodatnia,…

Czytaj artykuł

Niesztowica – epidemiologia

Niesztowica po raz pierwszy została opisana przez Stokesa w 1807 roku, a liczne…

Czytaj artykuł

Czyraczność oraz czyrak mnogi

Czyraki, będące efektem zakażenia mieszków włosowych przez bakterie gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus), nie…

Czytaj artykuł