Niesztowica – epidemiologia

Niesztowica po raz pierwszy została opisana przez Stokesa w 1807 roku, a liczne przypadki zachorowań odnotowano podczas I wojny światowej wśród żołnierzy. Obecnie na niesztowicę zapadają przeważnie dzieci w rejonach tropikalnych. Poza rejonami tropikalnymi, w krajach uprzemysłowionych, zakażenia dotyczą turystów, wracających z egzotycznych wakacji oraz osób bezdomnych.

 

– Znacznie częściej zakażenia dotyczą osób z niedostateczną higieną oraz osób wycieńczonych lub z obniżoną odpornością na skutek długotrwałej farmakoterapii, chorób czy niewłaściwego trybu życia – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

 

Niesztowica – przyczyny choroby

 

Paciorkowiec grupy A lub gronkowiec złocisty, które wnikają do skóry przez mikrourazy, na skutek otarć i samouszkodzeń, to czynniki etiologiczne niesztowicy. Choroba może rozwinąć się również w wyniku uszkodzeń skóry, wywołanych dermatozami, takimi jak świerzb, ospa wietrzna, atopowe zapalenie skóry czy przewlekła niewydolność żylna.

 

Niesztowica – lokalizacje zmian i przebieg choroby

 

Zmiany chorobowe najczęściej rozwijają się na podudziach, w obrębie których początkowo obserwuje się krostę dużych rozmiarów na rumieniowym podłożu. Wraz z rozwojem choroby infekcja szerzy się w głąb, dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej, w następstwie czego dochodzi do powstania owrzodzenia z dnem pokrytym grubym, żółtoszarym strupem.

Zmianom skórnym mogą towarzyszyć objawy, takie jak zapalenie naczyń chłonnych i powiększenie węzłów, a niewłaściwie leczona choroba ma bardzo przewlekły charakter. Po owrzodzeniu zawsze pozostaje blizna, a wtórnym powikłaniem niesztowicy może być kłębuszkowe zapalenie nerek.

 

Niesztowica – badania laboratoryjne

 

Chorobę zwykle rozpoznaje się na podstawie obrazu klinicznego. W posiewie bakteriologicznym z wczesnych zmian udaje się wyhodować paciorkowce, później niemal zawsze występuje flora mieszana.

 

Niesztowica -terapia

 

Niesztowicę leczy się miejscowo oraz ogólnie. Do miejscowych metod leczenia należy stosowanie okładów z jodyny powiodonowej lub chloroheksydyny do dezynfekcji i  oczyszczania zmian z tkanek martwiczych i treści ropnej. Głębokie zmiany na podudziach leczy się przy pomocy pończoch uciskowych. Zmian suchych i pokrytych strupem nie przemywa się, tylko pozostawia się do samoistnego wygojenia.

Leczenie ogólne polega na stosowaniu antybiotykoterapii. Preferowane jest stosowanie antybiotykoterapii dożylnej, jednakże zwykle wystarczają antybiotyki podawane doustnie. Zazwyczaj antybiotyki działające skutecznie to cefalosporyny, albo penicyliny oporne na pencylinazę.

 

Sprawdź też:

Promienica – czynniki chorobotwórcze

Promienica jest chorobą o podłożu bakteryjnym. Schorzenie wywołuje Actinomyces (A.) israelii- nitkowata Gram-dodatnia,…

Czytaj artykuł

Niesztowica – epidemiologia

Niesztowica po raz pierwszy została opisana przez Stokesa w 1807 roku, a liczne…

Czytaj artykuł

Czyraczność oraz czyrak mnogi

Czyraki, będące efektem zakażenia mieszków włosowych przez bakterie gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus), nie…

Czytaj artykuł